جهان در سال 2027 از نگاه اکونومیست با ادامه بحرانهای سیاسی، تنشهای ژئوپلیتیکی و تغییرات گسترده فناوری همراه خواهد بود؛ سالی که در آن رقابت قدرتها، آینده هوش مصنوعی، گرمایش زمین و ظهور دوباره جریانهای پوپولیستی نقش مهمی در تحولات جهانی دارند. تصویر جلد اکونومیست با طرح موضوع «پس از ایران» و اشاره به پیامدهای احتمالی آن برای منطقه و جهان، توجهها را به آینده ایران و معادلات امنیتی خاورمیانه نیز جلب میکند. پیام کلی این جلد آن است که ۲۰۲۷ احتمالاً بیشتر سال ادامه روندها و بحرانهای فعلی خواهد بود. البته این تصاویر و تیترها سناریوهای تحلیلی هستند، نه پیشبینی قطعی اتفاقات آینده.
فهرست مطالب
جلد «جهان در سال ۲۰۲۷» یک پیشبینی نیست. در واقع یک تشخیص از شرایط سال 2027 است. شش تیتر و یک دایرهٔ متراکم سیاهوسرخ که میگوید سال ۲۰۲۷ سال «ادامه» است. این مقاله آن تصویر را رمزگشایی میکند و از دلش شش پروندهٔ سیاسی، اقتصادی و فناوری بیرون میکشد.
جلد «جهان در سال ۲۰۲۷» در یک نگاه
مجلهٔ اکونومیست هر سال در پایان پاییز شمارهٔ ویژهٔ «جهان پیش رو» را منتشر میکند. شمارهای که بهجای مرور گذشته، دستور کار سال بعد را روی جلد میبرد. نسخهٔ ۲۰۲۷ از این جهت قابل توجه است که همهٔ شش سرفصل آن حول یک جملهٔ مشترک چیده شدهاند. هیچکدام از بحرانهای بزرگ سال بعد، «تازه» نیستند.
| حوزه | موضوع مطرحشده در جلد | پرسش اصلی |
|---|---|---|
| سیاست آمریکا | آخرین فصل ترامپ؛ رفتنی که آرام نخواهد بود | انتقال قدرت در نیمه دوم دوره ریاستجمهوری ترامپ چگونه پیش خواهد رفت؟ |
| فناوری | هوش مصنوعی؛ سرعت پیشرفت، خطرها و واکنشهای منفی | جامعه در برابر سرعت پیشرفت هوش مصنوعی چه واکنشی نشان میدهد؛ از آن حمایت میکند یا در برابرش میایستد؟ |
| خاورمیانه | پس از ایران؛ پیامدهای منطقهای و جهانی | تغییرات سیاسی و امنیتی منطقه تا چه زمانی ادامه پیدا میکنند؟ |
| تغییرات اقلیمی | تکرار رکورد گرمترین سال تاریخ | آیا تغییرات اقلیمی از یک موضوع زیستمحیطی به بخشی از شرایط زندگی و اقتصاد جهان تبدیل شدهاند؟ |
| اروپا | ظهور پوپولیسم؛ چه چیزی میتواند از لوپن قدرتمندتر باشد؟ | آیا پوپولیسم از درون نظام دموکراسی قدرت میگیرد یا از بیرون آن؟ |
| فرهنگ و سرگرمی | هالیوود و بازسازی آثار قدیمی؛ خستگی از فرنچایزها | آیا صنعت سرگرمی هنوز توانایی خلق ایدهها و داستانهای تازه را دارد؟ |
رمزگشایی از تصویر جلد؛ سه لایه و سه رنگ
اولین نکتهای که در تصویر جلد دیده نمیشود، خودِ «نقشه» است. خبری از مرز کشورها، قارههای رنگی یا تصویر یک رهبر در مرکز جلد نیست. در عوض، یک دایره شلوغ و متراکم دیده میشود که حدود صد تصویر کوچک در آن کنار هم قرار گرفتهاند. از کاخی با ستونهای بلند و موشکی در حال پرتاب گرفته تا دکل مخابراتی، مغز انسان، آزمایشگاه، تانک، کاروان شتر، چادرهای آوارگان، جنگلی در حال سوختن، مجسمه آزادی، گنبدهای مسکو و صفحهای با نمودار نزولی.
1. رنگها بهجای نوشتهها
در این تصویر فقط از سه رنگ سیاه، قرمز و سفید استفاده شده است. رنگ قرمز در بخشهای مختلف تصویر چهار مفهوم را بهطور همزمان نشان میدهد: پرچم که نماد ایدئولوژی است، آتش که ویرانی را تداعی میکند، نور صفحهنمایش که به اطلاعات اشاره دارد و خون که نشانه خشونت و مرگ است.
قرار گرفتن همه این مفاهیم در یک رنگ، این پیام را منتقل میکند که ایدئولوژی و فاجعه از یک جنس هستند. نکته دیگر اینکه هیچ رنگ سبز یا آبیای در تصویر دیده نمیشود. طبیعت هم فقط به شکل سایهنما حضور دارد؛ یعنی بیشتر پسزمینهای است که اتفاقات و فجایع در آن رخ میدهند، نه موضوعی که خودش در مرکز توجه باشد.
2. ساختار عمودی قدرت
تصویر را میتوان به سه بخش تقسیم کرد. بخش بالایی به جهان قدرت اختصاص دارد؛ جایی که رهبران در ارتفاع بالاتری ایستادهاند، ساختمانی ستوندار دیده میشود که جمعیتی به سمت پلههای آن هجوم بردهاند و برجی مخابراتی امواج قرمز را منتشر میکند.
بخش میانی، دنیای ماشین و فناوری را نشان میدهد. در این قسمت تصاویری از مغز انسان، سرورها، نوارهای داده، آزمایشگاه، کارخانه، تانک و کشتی دیده میشود. همچنین مردی پشت تریبون ایستاده و در مقابل او نموداری قرار دارد که روندی نزولی را نشان میدهد.
بخش پایینی به جهان جنوب اختصاص دارد؛ بیابان، کاروان شتر، چادر، بشکهای شعلهور و گلهای که از آتش فرار میکند.
این چیدمان را میتوان نوعی سلسلهمراتب دانست: کسانی که تصمیم میگیرند در بالا قرار گرفتهاند و کسانی که ناچار به جابهجایی و تحمل پیامدهای این تصمیمها هستند، در پایین تصویر دیده میشوند.
3. تکرار تصاویر؛ پیامی درباره تداوم بحرانها
آتش در دستکم شش نقطه از تصویر دیده میشود. پرچمها تقریباً در همه گوشههای جلد حضور دارند و تصاویری مانند موشک، تفنگ، اسب و سوارکار و صفحهنمایش بارها تکرار شدهاند.
اما مهمتر از تکرار این تصاویر، مفهومی است که در پس آن قرار دارد: انگار هیچ اتفاق تازهای در دنیا رخ نمیدهد و همهچیز دوباره تکرار میشود. این برداشت با یکی از تیترهای روی جلد هم ارتباط دارد: «گرمترین سال تاریخ، باز هم». استفاده از عبارت «باز هم» دقیقاً بر تداوم و تکرار اتفاقات گذشته تأکید میکند.
4. چرا تصویر جلد به شکل یک دایره است؟
قرار گرفتن تمام این اتفاقات در یک دایره بسته، دو مفهوم را به ذهن میرساند.
نخست اینکه هیچ نقطهای بیرون از این دایره وجود ندارد. به بیان دیگر، بحرانهای جهان از یکدیگر جدا نیستند و هر بحران در کنار بحران دیگری قرار گرفته است. میان آنها مرز مشخصی وجود ندارد و اتفاقات مختلف به یکدیگر ارتباط پیدا میکنند.
معنای دوم کمی ظریفتر است: این دایره به گوی بلورینی شباهت دارد که فالگیرها برای پیشبینی آینده از آن استفاده میکنند. مجلهای که قرار است پیشبینیهای سال آینده را به مخاطبان ارائه دهد، در واقع ابزار پیشبینی را روی جلد خود قرار داده است. این انتخاب را میتوان نوعی اعتراف تصویری دانست؛ اینکه آنچه در ادامه میخوانیم، بیشتر پیشبینی درباره آینده است تا گزارشی از اتفاقات قطعی.
آنچه در تصویر دیده نمیشود
شاید نکته مهمتر از تمام تصاویری که روی جلد دیده میشوند، چیزهایی باشند که جایی در آن ندارند. در تمام این دایره تقریباً هیچ تصویری از میز مذاکره، دستدادن میان طرفین یا نهادهای بینالمللی و چندجانبه دیده نمیشود.
آنچه در تصویر دیده نمیشود
شاید نکته مهمتر از تمام تصاویری که روی جلد دیده میشوند، چیزهایی باشند که جایی در آن ندارند. در تمام این دایره تقریباً هیچ تصویری از میز مذاکره، دستدادن میان طرفین یا نهادهای بینالمللی و چندجانبه دیده نمیشود.

1. ترامپ؛ آخرین فصل ریاستجمهوری و انتقال قدرتی پرتنش
تیتر «فصل آخر ترامپ؛ رفتنی که آرام نخواهد بود» به یک مقطع زمانی مشخص اشاره دارد. سال ۲۰۲۷ در نیمه دوم دوره دوم ریاستجمهوری ترامپ قرار میگیرد؛ زمانی که بحث جانشینی او جدیتر میشود، اما خودش همچنان در مرکز تصمیمگیریهای سیاسی قرار دارد.
نکته مهم در این تیتر، تأکید بر عبارت «آرام نرفتن» است. منظور این نیست که ترامپ قرار است از قدرت کنار نرود، بلکه پیام اصلی این است که انتقال قدرت احتمالاً در فضایی پرتنش و همراه با درگیریهای سیاسی انجام خواهد شد.
این برداشت را میتوان در تصویر جلد هم مشاهده کرد. ساختمان ستونداری که نماد نهادهای قدرت است، بهجای اینکه محل گفتوگو و تعامل باشد، به صحنه هجوم جمعیت تبدیل شده است. گروهی از مردم با نمادها و رنگهای سرخ از پلههای آن بالا میروند. این تصویر نشان میدهد که در چشمانداز سال ۲۰۲۷، نهادهای سیاسی دیگر صرفاً محل حل اختلاف نیستند، بلکه به جایگاهی برای رقابت و تلاش گروههای مختلف بهمنظور به دست گرفتن قدرت تبدیل شدهاند.
چنین شرایطی میتواند سه پیامد مهم داشته باشد:
- نخست اینکه سیاست خارجی آمریکا در سال پایانی دوره ریاستجمهوری ترامپ، بیش از گذشته به تصمیمهای شخصی و معاملات سیاسی وابسته شود.
- دوم اینکه پروندههای قضایی و اختلاف میان نهادهای حکومتی، به ابزارهایی برای رقابتهای انتخاباتی تبدیل شوند.
- سوم اینکه بازارهای مالی بهتدریج ریسک سیاسی آمریکا را نه فقط در دورههای چهارساله ریاستجمهوری، بلکه بر اساس اتفاقات و تحولات سیاسی و خبری روز ارزیابی کنند.
2. هوش مصنوعی در سال ۲۰۲۷؛ شتاب پیشرفت یا آغاز مقاومت؟
در مرکز تصویر جلد، مغز انسان قرار دارد؛ تنها اندامی که بهطور مشخص در مرکز تصویر دیده میشود و کابلهایی به آن متصل شدهاند. این انتخاب بیدلیل نیست. پیام آن این است که قدرت در سال ۲۰۲۷ دیگر فقط در اختیار دولتها و صاحبان قدرت سیاسی نخواهد بود، بلکه میان تواناییهای انسانی، فناوری و زیرساختهای دیجیتال تقسیم میشود.
تیتر مربوط به هوش مصنوعی نیز سه مفهوم را در کنار یکدیگر قرار میدهد: شتاب پیشرفت، خطرها و واکنش منفی. این سه مفهوم در کنار هم تصویری از آینده این فناوری ترسیم میکنند: سرعت پیشرفت هوش مصنوعی از توانایی دولتها برای وضع قوانین و کنترل آن بیشتر میشود، خطرهای این فناوری بهتدریج در زندگی واقعی نمایان میشوند و در نهایت، بخشی از جامعه که ابتدا از این پیشرفت استقبال کرده بود، در برابر آن موضع میگیرد.
واکنش منفی به هوش مصنوعی در تصویر، با همان جمعیتها و پرچمهای سرخ ارتباط پیدا میکند. این بخش به نوعی از سیاست اشاره دارد که بهجای مدیریت و قانونگذاری درست برای فناوری، در برابر آن موضع میگیرد و با آن مقابله میکند.
نکته حساس ماجرا همینجاست. تفاوت میان دو رویکرد، یعنی قانونگذاری هوشمندانه و مقابله با فناوری، میتواند مسیر اقتصاد جهان را در دهه آینده بهطور جدی تغییر دهد. رویکرد اول ممکن است در کوتاهمدت هزینههایی به همراه داشته باشد، اما در بلندمدت به ایجاد فرصتهای بیشتر کمک میکند. در مقابل، رویکرد دوم شاید در ابتدا با استقبال عمومی روبهرو شود، اما در ادامه میتواند آسیبهای عمیق و ماندگاری به همراه داشته باشد.
این تحلیل برای کسبوکارها هم یک پیام کاربردی دارد: در سال ۲۰۲۷، صرفاً استفاده از هوش مصنوعی مزیت رقابتی محسوب نمیشود. شرکتها باید بتوانند بهروشنی توضیح دهند که چگونه از این فناوری استفاده میکنند و اطلاعات و مستندات لازم را درباره آن ارائه دهند.
به همین دلیل، شفافیت، امکان بررسی عملکرد و رعایت قوانین و مقررات، بهاندازه خود فناوری و مدلهای هوش مصنوعی اهمیت پیدا میکنند.
3. «پس از ایران»؛ یکی از مهمترین و حساسترین پیشبینیهای جلد
عبارت «پس از ایران» شاید سنگینترین و حساسترین عنوان در میان موضوعات مطرحشده در این جلد باشد. نکته مهم، استفاده از واژه «پس از» بهجای «در» است. در تحلیلهای سیاسی منطقه، صحبت از دوران پس از یک کشور یا یک بحران لزوماً به معنای پایان درگیریها و برقراری صلح نیست؛ بلکه میتواند به تغییر نظم و آرایش سیاسی منطقه اشاره داشته باشد.
در چنین شرایطی، چهار موضوع مهم و مرتبط با یکدیگر مطرح میشوند: نخست، وضعیت برنامه هستهای ایران و نحوه بازرسیها و نظارتهای بینالمللی بر آن؛ دوم، آینده شبکه متحدان منطقهای ایران و تغییراتی که ممکن است در آن ایجاد شود؛ سوم، امنیت مسیرهای کشتیرانی و تنگههای مهم منطقه؛ و چهارم، قیمت انرژی که بهعنوان یک عامل مشترک بر تمام این موضوعات تأثیر میگذارد.
در تصویر جلد نیز کشتیها، سکوهای نفتی و بشکهای شعلهور در گوشه سمت راست دیده میشوند. این تصاویر به شرایط اقتصادی پس از یک بحران اشاره دارند.
اقتصاد پس از بحران میتواند دو پیامد متفاوت برای کشورهای جهان داشته باشد. برای کشورهای رقیبِ صادرکننده نفت، تغییر شرایط ممکن است فرصتی برای افزایش سهم از بازار انرژی فراهم کند. اما برای کشورهای واردکننده انرژی، همین تحولات میتوانند به شوک تورمی و افزایش هزینهها منجر شوند.
در هر دو حالت، تصمیمهای مربوط به انرژی در سال ۲۰۲۷ فقط جنبه اقتصادی و فنی نخواهند داشت، بلکه بیش از گذشته تحت تأثیر سیاست و تحولات ژئوپلیتیکی قرار میگیرند.
نکته مهم: این بخش، برداشتی از چارچوب تحلیلی تصویر جلد است و به معنای تأیید وقوع یک اتفاق مشخص یا گزارش قطعی از محتوای مجله نیست. برای بررسی هر سناریوی احتمالی، باید اطلاعات و تحولات آن را با منابع مستقل و بهروز تطبیق داد.
4. گرمایش زمین؛ چرا رکورد گرمترین سال دوباره تکرار میشود؟
مهمترین بخش تیتر مربوط به تغییرات اقلیمی، عبارت «باز هم» است. این دو کلمه هم به تکرار یک رکورد آماری اشاره دارند و هم یک پیام سیاسی را منتقل میکنند: گرمایش زمین هر سال رکوردهای جدیدی ثبت میکند، اما تکرار این اتفاق بهتدریج حساسیت عمومی نسبت به آن را کاهش میدهد.
موضوعی که هر سال رکورد تازهای ثبت میکند، اما بهمرور کمتر مورد توجه رسانهها و سیاستگذاران قرار میگیرد، ممکن است بهتدریج از اولویت تصمیمگیریهای سیاسی خارج شود. همین مسئله میتواند خطر تغییرات اقلیمی را بیشتر کند.
در تصویر جلد، تغییرات آبوهوایی بهعنوان یک موضوع جداگانه نمایش داده نشده است. در واقع، شرایط اقلیمی در پسزمینه تمام اتفاقات دیگر حضور دارد. جنگلی که در آتش میسوزد و گوزنی که برای فرار از شعلهها تلاش میکند، فقط دو تصویر از میان تصاویر جلد نیستند؛ بلکه بخشی از فضایی هستند که تمام اتفاقات دیگر در آن رخ میدهند.
این تصویر به یک تغییر مهم در نگاه به مسئله اقلیم اشاره دارد: تغییرات آبوهوایی دیگر فقط موضوعی برای نشستهای تخصصی و کنفرانسهای محیطزیستی نیستند، بلکه به عاملی تأثیرگذار بر بخشهای مختلف زندگی و اقتصاد تبدیل شدهاند.
به این ترتیب، پیامدهای تغییرات اقلیمی باید در حوزههایی مانند بودجه کشاورزی، هزینههای بیمه، مهاجرت و امنیت کشورها بررسی شوند. به بیان سادهتر، وقتی تغییرات اقلیمی به یکی از شرایط اصلی زندگی و فعالیت اقتصادی تبدیل میشود، دیگر نمیتوان آن را فقط یک مسئله زیستمحیطی دانست.
5. پوپولیسم در فرانسه؛ تهدیدی که از دل انتخابات بیرون میآید
تیتر «چه چیزی از لوپن قویتر است؟» با ضربالمثل معروف «قلم از شمشیر قویتر است» بازی میکند و به انتخابات ریاستجمهوری فرانسه در بهار ۲۰۲۷ اشاره دارد.
اما اهمیت این عنوان فقط در پاسخی نیست که ممکن است برای آن مطرح شود؛ بلکه خودِ پرسش نیز پیام مهمی دارد. وقتی نام یک نامزد سیاسی در جایگاه معیار سنجش قدرت قرار میگیرد، یعنی جریان پوپولیسم دیگر یک جریان حاشیهای نیست و به یکی از نیروهای اصلی سیاست تبدیل شده است.
در تصویر جلد، صندوق رأی و پرچم در کنار یکدیگر قرار گرفتهاند. این ترکیب یک پیام مشخص دارد: پوپولیسم از بیرون ساختار دموکراسی وارد نمیشود، بلکه میتواند از طریق همان صندوق رأی و سازوکارهای انتخاباتی به قدرت برسد.
این موضوع اهمیت زیادی دارد؛ زیرا مقابله با چنین جریانی فقط از طریق استدلالهای حقوقی یا اخلاقی آسان نیست. دلیل آن هم روشن است: این جریان از همان سازوکارهای انتخاباتی مشروعیت میگیرد که قرار بود از عملکرد دموکراتیک جامعه محافظت کنند.
در این میان، یک عامل مهم دیگر نیز میتواند بر آینده انتخابات فرانسه تأثیر بگذارد: پرونده قضایی مارین لوپن و بحث درباره صلاحیت او برای شرکت در انتخابات ریاستجمهوری.
هر تصمیم قضایی درباره این پرونده، فقط سرنوشت سیاسی یک نامزد را تعیین نمیکند، بلکه میتواند اعتبار و استقلال نهاد قضایی فرانسه را نیز در معرض آزمون قرار دهد.
این مسئله زمانی حساستر میشود که بدانیم بیاعتمادی به نهادهای رسمی یکی از عوامل مهم رشد جریانهای پوپولیستی است. بنابراین، هر تصمیمی که به کاهش اعتماد عمومی به نهادهای قضایی منجر شود، ممکن است ناخواسته به تقویت همان جریانی کمک کند که قرار بود محدود شود.
6. هالیوود؛ وقتی گذشته جای ایدههای تازه را میگیرد
این بخش نوعی طنز درباره خود تصویر جلد است. مجلهای که قرار است درباره آینده جهان پیشبینی کند، به صنعتی اشاره میکند که دیگر توانایی خلق ایدههای تازه را ندارد و بیشتر به بازسازی آثار گذشته روی آورده است.
دو اصطلاح «ریبوت» و «فرنچایز» در واقع به دو رویکرد اقتصادی اشاره دارند که در صنعت سرگرمی و سینما دیده میشوند. ریبوت به معنای بازسازی یا شروع دوباره یک اثر قدیمی است و فرنچایز به مجموعهای از آثار مرتبط با یک برند یا داستان شناختهشده گفته میشود.
استفاده از این روشها به شرکتهای سینمایی کمک میکند ریسک سرمایهگذاری خود را کاهش دهند؛ زیرا مخاطبان از قبل با این آثار و شخصیتها آشنا هستند. اما این رویکرد یک هزینه جانبی هم دارد: فرصت خلق داستانها و ایدههای تازه کمتر میشود.
البته این مسئله فقط به دنیای فرهنگ و سینما محدود نیست. الگوی «تکرار گذشته بهجای خلق ایدههای جدید» را میتوان در حوزههای دیگر هم مشاهده کرد؛ برای مثال، در سیاست با بازگشت چهرههای قدیمی، در اقتصاد با تمرکز بر بازارهای کمریسک و در فناوری با بهبود محصولات موجود بهجای ساخت محصولات و دستههای کاملاً جدید.
با توجه به اینکه تکرار یکی از مفاهیم اصلی تصویر جلد است، این تیتر در واقع نقدی به تمام محتوای همان تصویر محسوب میشود. شاید حتی بتوان آن را صریحترین و صادقانهترین پیام کل جلد دانست.

پیام اصلی جلد اکونومیست؛ چرا ۲۰۲۷ سال تکرار اتفاقات گذشته است؟
اگر هر شش تیتر اصلی جلد را در کنار یکدیگر قرار دهیم، میتوانیم یک روایت مشترک از آینده جهان به دست آوریم: سال ۲۰۲۷ بیشتر از آنکه سال تغییرات اساسی و چرخشهای بزرگ باشد، سال ادامه پیدا کردن روندهای فعلی است.
در این چشمانداز، سیاست بیش از گذشته به شخصیتها و تصمیمهای فردی وابسته میشود و مسئله انتقال قدرت اهمیت بیشتری پیدا میکند. فناوری با سرعتی پیش میرود که کنترل و مدیریت آن دشوارتر میشود. جنگ به بخشی عادیتر از تحولات جهان تبدیل میشود، تغییرات اقلیمی بیش از گذشته بر تمام بخشهای زندگی سایه میاندازند و فرهنگ و هنر نیز توانایی کمتری برای خلق مسیرها و ایدههای تازه خواهند داشت.
رنگهای قرمز و سیاه در تصویر جلد هم با همین برداشت ارتباط دارند؛ تصویری از جهانی که در آن هر پرچم میتواند نشانهای از یک درگیری و هر جریان سیاسی زمینهساز بحرانی تازه باشد.
البته این روایت در کنار یک نقطه قوت، یک ضعف مهم هم دارد.
نقطه قوت آن این است که بهجای تأکید بر وقوع یک اتفاق بزرگ و تاریخی، روندهایی را بررسی میکند که احتمالاً از قبل آغاز شدهاند و در سال ۲۰۲۷ نیز ادامه پیدا میکنند. واقعیت این است که بیشتر سالها با یک نقطه عطف تاریخی همراه نیستند. به همین دلیل، تحلیلهایی که همیشه به دنبال پیدا کردن یک تغییر بزرگ و ناگهانی هستند، ممکن است روندهای مهم و تدریجی را نادیده بگیرند.
اما نقطه ضعف این نگاه آن است که ادامه پیدا کردن شرایط فعلی نیز خودش نوعی پیشبینی محسوب میشود. حتی ممکن است این پیشبینی به شکلی پیش برود که خودش به تحقق پیدا کردن همان اتفاقات کمک کند.
برای مثال، وقتی همه انتظار دارند شرایط اقتصادی و سیاسی بدتر شود، سرمایهگذاران، شرکتهای بیمه و حتی طرفهای مذاکره نیز تصمیمهای خود را بر اساس همین انتظار میگیرند. در نتیجه، خودِ این نگرانی میتواند به عاملی برای تشدید شرایط تبدیل شود.
پیامهای ناگفته جلد اکونومیست؛ چه کسانی و چه موضوعاتی نادیده گرفته شدهاند؟
گاهی چیزهایی که در یک تصویر دیده نمیشوند، بیشتر از عناصر حاضر در آن درباره پیام اصلی تصویر صحبت میکنند. این موضوع درباره جلد اکونومیست هم صدق میکند.
یکی از نکات قابلتوجه، نبود تصاویر مربوط به مذاکره و همکاری میان کشورهاست. تقریباً هیچ نشانهای از میز مذاکره، دست دادن میان رهبران یا فعالیت نهادهای بینالمللی و چندجانبه در تصویر دیده نمیشود.
همچنین آفریقا، هند و آمریکای لاتین بیشتر بهعنوان مناطقی در جغرافیای جهان نمایش داده شدهاند تا کشورها و بازیگرانی که خودشان در تحولات جهانی نقش دارند. تصاویر کاروان شتر، بیابان و چادرهای آوارگان نمونههایی از این نوع نمایش هستند.
زنان نیز تقریباً هیچ جایگاهی در این تصویر ندارند. از طرف دیگر، خبری از زندگی روزمره مردم نیست و تقریباً تمام صحنهها به دو گروه تقسیم میشوند: نمایش قدرت یا وقوع یک فاجعه. حتی از رشد اقتصادی هم تصویر مشخصی وجود ندارد و تنها نمودار نزولی در جلد دیده میشود.
این نحوه انتخاب و نمایش تصاویر، خودش نوعی نگاه سیاسی به جهان را نشان میدهد؛ جهانی که در آن نیروهای مختلف با یکدیگر درگیرند و بر تحولات تأثیر میگذارند، اما کمتر نشانی از انسانهایی دیده میشود که بتوانند آگاهانه مسیر اتفاقات را تغییر دهند و برای آینده تصمیم بگیرند.
خوانندهای که میخواهد تصویر جلد را دقیقتر تحلیل کند، باید به این بخش نیز توجه داشته باشد. زیرا همه آنچه بهعنوان پیشبینی آینده مطرح میشود، لزوماً به معنای پیشبینی اتفاقات قطعی نیست؛ بخشی از آن به انتخاب زاویه دید و موضوعاتی بستگی دارد که تحلیلگر تصمیم گرفته است در مرکز توجه قرار دهد.

سه نشانه مهم که باید در سال ۲۰۲۷ زیر نظر بگیریم
جلدهای ویژه سالانه مجله اکونومیست قرار نیست آینده را با دقت پیشبینی کنند؛ بلکه تلاش میکنند اتفاقات و روندهای پیچیده یک سال را در چند جمله و یک تصویر خلاصه کنند تا مخاطبان بتوانند درباره آنها فکر و گفتوگو کنند.
البته همین ویژگی در کنار فایدهای که دارد، میتواند خطرناک هم باشد. وقتی قرار است اتفاقات یک سال در چند جمله خلاصه شوند، ممکن است مخاطبان بیشتر از خود اتفاقات، همان موضوعاتی را به خاطر بسپارند که مجله برای آن سال انتخاب کرده است. به این ترتیب، تصویر ارائهشده از آینده میتواند به چارچوبی تبدیل شود که افراد اتفاقات بعدی را بر اساس آن تفسیر میکنند.
به همین دلیل، بهتر است بهجای اینکه پیشبینیهای جلد را بهعنوان نتایج قطعی بپذیریم، از آنها چند نشانه مهم برای بررسی و دنبال کردن تحولات سال ۲۰۲۷ استخراج کنیم.
سه شاخص مهم در این زمینه وجود دارد:
۱. تبدیل دوباره وضعیت «پس از ایران» به شرایط «درگیری با ایران»
آیا بحرانهای منطقهای از مرحله تغییر آرایش سیاسی و بازآرایی نیروها عبور میکنند و دوباره به درگیریهای مستقیم میرسند؟
این موضوع یکی از مهمترین شاخصهاست؛ زیرا بهتنهایی میتواند قیمت انرژی، تورم جهانی و معادلات امنیتی منطقه و جهان را بهطور همزمان تغییر دهد.
۲. مشخص شدن سرنوشت واکنش منفی به هوش مصنوعی
واکنشهای منفی به هوش مصنوعی در نهایت به وضع قوانین و مقررات برای کنترل این فناوری منجر میشوند یا به محدود کردن و مقابله با آن؟
تفاوت میان این دو رویکرد بسیار مهم است و حتی میتواند مسیر پیشرفت فناوری و اقتصاد جهان را در دو دهه آینده تغییر دهد. برای بررسی این موضوع هم میتوان به قوانین جدید، استانداردهای فناوری و سرمایهگذاریها در زیرساختهای مرتبط با هوش مصنوعی توجه کرد.
۳. تغییر بازیگران و باز شدن دایره تحولات جهانی
آیا در سال ۲۰۲۷ نهاد، جریان فکری یا ائتلاف جدیدی شکل میگیرد که در تصویر فعلی اکونومیست جایی برای آن در نظر گرفته نشده است؟
یکی از مهمترین نشانههای تغییر در معادلات جهانی، ورود بازیگری تازه به صحنه است؛ بازیگری که پیش از این در محاسبات و تحلیلها حضور نداشته، اما حالا به یکی از عوامل تأثیرگذار در تصمیمگیریها تبدیل میشود.
نکته جالب و قابلتوجه در تصویر جلد اکونومیست، بیش از شلوغی آن، سکوتی است که میان شخصیتهای مختلف دیده میشود. رهبران، سربازان، جمعیتها و صفحهنمایشها همگی حضور دارند، اما تقریباً هیچکس با دیگری ارتباطی برقرار نمیکند.
جهانی که در آن دهها وضعیت بحرانی در کنار یکدیگر قرار گرفتهاند، میتواند دقیقاً چنین تصویری داشته باشد؛ دنیایی پر از اتفاقات و بازیگران مختلف که در آن نشانی از گفتوگو و ارتباط میان آنها دیده نمیشود.
سوالات متداول درباره جلد اکونومیست ۲۰۲۷
1. جلد «جهان در سال ۲۰۲۷» اکونومیست چه موضوعاتی را پیشبینی میکند؟
این جلد به شش موضوع اصلی میپردازد: آخرین فصل ریاستجمهوری ترامپ، سرعت پیشرفت هوش مصنوعی و واکنشهای منفی به آن، تحولات منطقهای و جهانی پس از ایران، ثبت رکوردهای جدید گرمایش زمین، رشد جریان پوپولیسم و انتخابات ریاستجمهوری فرانسه و در نهایت خستگی هالیوود از ساخت دنبالهها و بازسازی آثار قدیمی.
پیام مشترک این موضوعات آن است که سال ۲۰۲۷ بیشتر سال ادامه روندها و بحرانهای فعلی خواهد بود تا وقوع تغییرات ناگهانی و اساسی.
2. چرا در تصویر جلد اکونومیست فقط از رنگهای سیاه و قرمز استفاده شده است؟
رنگ قرمز در این تصویر چند مفهوم مختلف را نشان میدهد. این رنگ هم نماد پرچم و ایدئولوژی است، هم آتش و ویرانی را به تصویر میکشد و هم به نور صفحهنمایش و خون اشاره دارد.
استفاده نکردن از رنگهای دیگر باعث شده تصویر فضایی محدود و یکدست داشته باشد؛ فضایی که در آن تقریباً همه عناصر به مفاهیمی مانند درگیری، بحران و تنش ارتباط پیدا میکنند.
3. آیا پیشبینیهای جلد اکونومیست برای سال ۲۰۲۷ قابل اعتماد هستند؟
جلدهای ویژه سالانه اکونومیست را نباید پیشبینیهای قطعی و دقیق از آینده دانست. هدف اصلی آنها بیشتر مشخص کردن موضوعات و روندهایی است که میتوانند در سال آینده اهمیت پیدا کنند و زمینه بحث و بررسی درباره آینده جهان را فراهم کنند.
ارزش این پیشبینیها بیشتر در مطرح کردن پرسشهای مهم است، نه اینکه لزوماً تمام اتفاقات همانطور که روی جلد نمایش داده شدهاند، رخ دهند. بنابراین بهتر است بهجای پذیرفتن نتیجهگیریهای مجله، از موضوعات مطرحشده برای شناسایی و دنبال کردن شاخصهای مهم استفاده کنیم.
4. کدام بخش از جلد اکونومیست ۲۰۲۷ برای ایران اهمیت بیشتری دارد؟
بخش «پس از ایران» از مهمترین و حساسترین موضوعات این جلد برای ایران است. این بخش چند مسئله مهم را به یکدیگر مرتبط میکند: آینده برنامه هستهای ایران، وضعیت متحدان منطقهای، امنیت مسیرهای کشتیرانی و تنگههای مهم و همچنین قیمت انرژی.
این موضوعات ارتباط مستقیمی با تحولات سیاسی، امنیتی و اقتصادی منطقه دارند و به همین دلیل، بررسی آنها نهتنها برای سیاستگذاران، بلکه برای فعالان اقتصادی و کسبوکارها نیز اهمیت زیادی دارد.
5. چگونه جلد سالانه اکونومیست را تحلیل کنیم تا دچار برداشت اشتباه نشویم؟
برای تحلیل درست جلدهای سالانه اکونومیست بهتر است بهجای اینکه تمام پیامهای آن را بهعنوان واقعیتهای قطعی بپذیریم، سه سؤال اساسی از خودمان بپرسیم:
نخست اینکه مجله چه اتفاقات و شرایطی را از قبل پذیرفته و بر اساس آنها درباره آینده نتیجهگیری کرده است؟
دوم اینکه چه موضوعات، کشورها یا بازیگرانی در تصویر دیده نمیشوند و از تحلیل کنار گذاشته شدهاند؟
و سوم اینکه اگر پیشبینیهای مطرحشده درست از آب درنیایند، چه نشانههایی میتوانند زودتر از وقوع اتفاقات، اشتباه بودن آنها را مشخص کنند؟
پاسخ به این سه سؤال کمک میکند جلد اکونومیست را نه صرفاً بهعنوان خبری درباره آینده، بلکه بهعنوان ابزاری برای تحلیل تحولات و بررسی روندهای جهانی بخوانیم.